cahillik

Ikinci haftalarini doldurdu bebeklerimiz.
Nazim Hikmetin su dizeleri gozumun onunde:

Bir kurşun kallemim vardı, ben içeri düştüğüm sene
Bir haftada yaza yaza tükeniverdi
Ona sorarsanız: ’Bütün bi hayat...’
Bana sorarsanız: ‘Adam sende bi hafta...’

Bugun bebisleri yasallastirmak icin “belediye”ye gittim. Bebekleri dogduktan sonraki 5 gun icinde kaydettirmem gerektigini, simdi bir sorusturma acilacagini, belki mahkemelik olacagimi ve para cezasina carptirilacagimi ogrendim. Kanun’da “ama bilmiyordum ki” maddesi yok. Ama filmlerden biliyoruz, “gecici delilik” savinda bulunmayi dusunuyorum. Bebeklerim ve karim hastanedeydi. Kizimda ciddi bir sorundan endise ediyorduk. Ve bircok hastanede bu tip durumlarda yardim teklif edilirken (zira bu kayit isini yapan kisinin anne-baba olmasi gerekmiyormus, hastanedeki bir doktor da halledebilirmis) bizde kimse sessizligini bozmadi. Aslinda cok endise ettigim bir husus degil ama sabahin korunde tadimi kacirmayi basardilar.

Simdi sirada konsolosluk ve yabancilar polisi var. Hangi sirayla gitmek lazim, hangi evraklari goturmek lazim (sasilacak sey, cocuklari kaydederken tek bir resmi kagida bakmiyorlar, dogum saatine kadar, sen soyluyorsun, onlar yaziyor) bunlari cozmek gerek. Ayrica cocuklarin oturma kartlarini bekleyecegiz, 6 ay falan surecek tabii ki, bu arada yurt disina cikisimiz 'sorunlu' olacak. Gerci elifin oturma kartini da aylardir yeniliyorlar, daha elimize ulasmadi, durumumuz su anda da 'sorunlu'.

Turkiyede burokrasiyi elestirip duruyoruz ya… Cahilliktenmis.