ozetler

Pazar aksami 12 gece sonra, elif tekrar yataginda uyudu. Pazar aksamki hastane ziyaretimize Murat ve Tuba eslik ettiler ve cikista onlarla waffle/dondurma yemege gittik. Sanirim, bunlar bir sure icin son “hovardalik”larimiz olacak.

Bugun hep isteydim. 8’e kadar cikamayarak hastanedeki aksam seansini kacirdim. Gercekten de, burda calistigim 13 aylik donemin en yogun, en stresli donemine denk dustu bebislerin gelisi. Elif ise sabah banyo saatine (10:30) yetisecek sekilde hastanede oldu, ve kalabildigi kadar hastanede kaldi. Daha sonra ne zamandir yapmak istedigi bir takim alis-verisleri yaparak 15:00 gibi eve dondu. Hic yapmadigi sey, oglen uykusu uyudu. Sanirim hastanede yapacak isi olmadigi icin uykusuna daha duskun hale gelmis. Bir nevi piyango idi bu. Muhtemelen 10 gun sonra “uyku”, su anda bize hissettirdiklerinden daha farkli bir yerde olacak. Saat 19:30’da elif tekrar hastanedeydi. Eve donmesi 10’u buldu. Dondugunde karni agriyordu ve cok yorulmustu. Onun bedeni esas soku simdi yasayacak. Aslinda yaklasik 3 aydir yattigini dusunecek olursak, hamlasmis olmasi da son derece normal.

Bebekler iyi. Lale 2 gun once kilosunu korumustu ama dun sadece 5 gram alarak, kilo alma konusunda nazli olacaginin sinyallerini veriyor. Sonucta hemsireler “normal egrisi”nden ayrilmadigini soyluyorlar, biz de heyecan/panik yapmiyoruz. Ali oglan da hala yaklasik biberonunun yarisini sondasindan aliyor.

Yarin aksam hastaneye gittigimde eger elif fotograf makinasini getirmis olursa yeni fotolar cekeriz. Artik elifin hastanede bir odasi olmadigi icin, fotograf makinasi hatirlanmasi gereken bir unsur oluverdi.