tekmil

ali'nin cikarma miktarinda bir azalma yok. sutunde kalinlastirici kullaninca (ki su ara kullaniyoruz) cikarma frekansi azalmiyor, ama cikan miktar azaliyor.
arada bir, 5 dakika icinde 101 surat yaparak bizleri cok eglendiriyor. ufak ufak saga sola bakislarini kitleyip bakmasina artik sasirmiyoruz. henuz bizi tanidigini gosteren bir ipucumuz yok. ayrica arada bir ciddi ciddi sasilasiyor, sonra geciyor.

lale iki uyku arasinda ya uyuyor, ya agliyor. nadiren salincakta huzurlu bir yari-uyaniklik yasiyor. onun disinda (en siddetli zamanlarda) uyurken uyurken birden avazi ciktigi kadar bagirarak uyaniyor. sakinlestirmek oldukca guc oluyor bazen de kendinden kesiliveriyor.

evimizde aglama sesi bazen saatler boyunca kesilmiyor. bu kesintisiz "zirilti"nin etkisi altinda insanin sinirleri gercekten cok yipranabiliyor. o yorgunlukla insan biraz da "arabesk"lesiyor; bebegin yuzundeki ifadeleri ona buna yormaya basliyoruz. birbirimize tarif ederken "sanki olmek uzereymis gibi agliyor" diyoruz mesela, derken degil de, simdi aklima takiliyor.

mutlu hala aysu, 1 haftaligina konmustu yuvamiza, simdi uctu gitti. en kisa zamanda tekrar bekliyoruz, minik planlar yapiyoruz: yazin biz yeni yuva secerken civcivlere bakacak. kendisi cok vasat bir amsterdam turu yapabildi: dam meydanini iyi biliyor ama leidseplein'de hic yurumedi (hava da pek kibar degildi). bagels and beans'e gittik ama hic "namkee" yemedik. kanallar arasinda fotograflar cekip binalar ustune muhendis-mimar geyikleri attik, ama kanal bisikletiyle turlayamadik. cocuklar hayatimiza girince, sinirli olan hayatlarimizin arka taraflarindan bazi seyler sapir sapir dokulmus belli ki. yine de hayatimiza giren seyleri kokladigim zaman, her seyi unutuyorum. ozetle: hersey kontrol altinda.