2.5 ay kontrolu

kangurularla ilk uzun soluklu maceramiz kucuk bir felaketle sonuclandi. zeytinli ekmeklerimiz elimizde, kalvertoren'deki coffee@company'den kahve alimiyla tie rack'te atki bakimi arasinda bir yerlerde sevinc annenin cuzdani kayboldu/calindi. hemen turkiye aranip kredi kartlari iptal edildi, paralarin uzerine bir bardak soguk su icildi ve eve donulup bebeler beslendi. bebeleri kanguruyla disari cikarmak benim icin stresli bir isti: acaba rahat nefes alabiliyor mu? acaba kafasina yedigi ruzgardan hastalanir mi? acaba vaktiyle eve donup beslenme saatini yakalayabilecek miyiz? acaba tramvayda virus kaparlar mi gibi ittiri bit kuskular beynimi yiyordu. sag salim eve varinca gevsedim. herhalde sonraki seferlerde daha rahat olurum.

bu hafta 2.5 ay kontrolu icin boven ij'da doktorumuza gorunduk. bebeler gene muayene boyunca stereo aglayarak doktorla iletisim kurmamizi guclestirdiler. haykirmaktan kafamiz agridi. neticede ali bir ay boyunca almasi gereken demirin onda birini filan alabilmis olmasina ragmen (ne bileyim ben schudden'in calkalamak demek oldugunu, dusunup arastirmaya firsat mi var?) hemoglobini 6.6'ya cikmis. daha fazla demire ihtiyaci olmadigina kanaat getirildi. lalenin kan sayimi da yapildi ve 6.8 cikti. kan alimi apayri bir macera. iki beceriksiz hemsire alinin kolundaki damari bulmak icin bir o kolu, bir obur kolu morartincaya kadar siktilar. 10 dakikalik iskence sonucunda ali aglamaktan yorulunca pes edip topuktan kan almaya karar verdiler. lalenin tulumunun icine usumesin diye giydirdigimiz corabi hemsire geri giydirmeyi unutmus. hic beklemedigim bir jestle gonlumuzu kazandi: eve dondukten sonra bizi arayip corabin unutuldugunu haber verdi. aa pek bi sevindim. yeni almistim o sari coraplari h&m'de indirimden ve tam bir corap fetisisti olarak (ustelik de miniminik bebek coraplari) hemsirenin davranisi karsisinda hislendim filan. fakat bir sonraki randevunun alti hafta sonra oldugunu ve arada hastaneye gidip bir tek corabi almanin maliyetini dusununce "istemem" dedim. "cope atabilirsiniz. cocuk buyuyecek biz o corabi alana dek." "ama o kadar guzel ki" dedi kadin. "ay evet di miii!!" dedim fetisimi paylasan birini bulmus olmanin heyecaniyla. bunun uzerine kadin corabi zarfa koyup postalamaya karar verdi, hem de alinin adina, ve boylece unutulmaz bir ani armagan etti bize.