ben yalnizim, ben yalnizim, yalnizim

anacigim da gitti, kaldim bir basima. elimin altinda spirulinam, mutfakta red bull'larim cikabilecek herhangi bir kriz aninda tuketilmeyi bekliyor. kislada kule nobetinde olmak gibi bir his bu; farki, 24 saat suruyor olmasi.

cocuklarin annem gitmeden onceki son numaralari esasli bir bronsit vakasiydi, malum. lale, cok sukur, tamamen duzeldi, aman nazar degmesin allahim. antibiyotikler sagolsun. ali hala gogsunde biriken balgamla bogusuyor. nefes alamadigi icin gunlerdir dogru durust sut bile icemiyor. uc yudumdan sonra biberonunu eliyle ittiriyor. bizim icin bir sok bu tabii. alinin ve lalenin farkli ilaclarla tedavi edilmis olmasi tam bir tesaduf. laleyi goturdugum gun bizim mendebur ev doktorumuz yerinde degildi, baska bir doktor gordu laleyi ve antibiyotigin iyi olacagina karar verdi. bu sayede lale hastaligin tepe noktasini gordukten sonra ucuncu gununde iyilesmeye basladi, alinin gogsundeki hiriltiyi ise elle hissedebilyoruz hala.

ben ruhumda onulmaz yaralar acan penisilin igneleriyle buyumus bir insan olarak ilac kullanmaktan nefret ederim. zaten hakkiyla vitamin kullanacak kadar bile disiplinli olamadim hic. ama korayla sik sik tartistigimiz bu konuda tamamiyle antibiyotik tarafindayim. hele ki lalenin gun gun erimesine tanik olduktan sonra. kizimin bileklerindeki hafif katman kayboldu, yuzu de iyice inceldi bu hastalik sirasinda.