canım canım, ben senin amcanım

bugün ikizlerin dede tarafı için zor bir gündü.
babalarının amcaları aramızdan ayrıldı.

telefonda babama, ayrılanlar ve katılanlar konusunda zırvalamak dışında ne diyebilirdim ki?

ben kendi adıma bu blogu, ikizler için tutuyorum.
benim doğumumla ilgili böyle bir eser olsa, pamuklara sarar saklardım çünkü.
(a tipi ebeveyn yanılgısı)

bu yüzden şu sözüm direk onlara:
katılanlar olarak, ayrılanları merak etsinler, aile ağaçlarına sahip çıksınlar.

not:
bu yazıya adını veren tekerleme, kendimi bildim bileli (amcamın bilfiil derleyip, yerleştirdiği) dilimdedir ve kendimi bilmeye devam ettiğim sürece, orda mutlu mesut kalacaktır.

hayat hep aynı döngülerle dolu gibi duruyor.
ama öyle değil.
özdemir asaf ile kapıyoruz bu gün:

her gün, bir gün geçmeyor.