tantrum

terrible two denen donemin, cocugun "hayir" deme ozgurlugunu sinama donemi olduguna inaniyorum.  ancak kapsam nerde basliyor, bitiyor, emin degilim.

ali henuz kızgınlığını tam kavrayamadı, tantrumdan tantruma koşuyoruz.
bazen yumuşak konuşma/telkin seansları, bazen ağzımdan ateş çıkararak ilerliyorum.
komşularımız arasında yetişkin sesi birtek bizim evden yükseliyor, bu kesin.

bakışları donuklaşmış, gırtlağındaki damarı lumbar olmuş, suratı amasya elması oğlunuzun gözleri içine bakıp, kulağına sihirli sözler söylüyorsunuz.  o, gırtlağında çatallaşıp yaklaşık altı değişik frekansa kırılmış narasına, kesintisiz devam ediyor.  bir damla ter beliriyor alnınızın korner bayrağında.  (bkz: yapay testesteron zerki) müzik gibi çıksın diye sesiniz, ses tellerinize arp muamelesi çekiyorsunuz, yine de iletişimin işteş kısmını devreye alamıyorsunuz.  bir noktada beyninizde bir takım nöronların yanlış ateşleme yapmaya başladığınızı hissediyorsunuz.  adrenalinin kanda yükselmeye başladığı an, ne kadar hissedilebiliyor değil mi, şaşılacak şey.  kontrolü otomatik pilota kaptıracak olmanın endişesi ile, çocuğun bulunduğu ortamı, aydınlatmayı değiştirmekten, yüzüne tatlı tatlı üflemeye hatta saç kurutma makinası taklidine kadar, bilinen tüm hünerlerinizi sergiliyorsunuz.  bir küvet sıcak suda bileklerini kesen adamın hayatının yitişi kadar huzurlu bir şekilde, ya da ofiste geçen 32 saatlik bir maratonun ardından uykuya dalar gibi ani bir şekilde, kendinize, gırtlağınızda altıya ayrılan sesiniz ile geliyorsunuz.  bir süredir bağırmaktaymışsınız meğer.  karınız, kıznız da beraber herkes nefesini tutmuş size bakıyor.  tatlı tatlı konuşarak, hatta direk bir oyuna yönelerek dağıtıyorsunuz bu havayı.  bir süre sonra hep beraber bir meşgaleye gömülünmüş oluyor.

ctrl alt del e alışmış bir ruh anlayışı.