yavrusunu kuzgun goren kargalarda gorme kusurlari ile ilgili bir inceleme

cocuk sahibi olmakla ilgili onemli endiselerimden biri cocugun butun hayatimi kapsayacagi idi.

cocugunun yaptiklarindan baska anlatacak birseyi kalmamis olan, cocugunun herhangi bir davranisini, ne kadar sacma veya uygunsuz olursa olsun, ballandira ballandira anlatan, cocugunu yere goge sigdiramayan, buhran sebebi annelerden olmamaya kararliydim.

zaten cokca konusan bir insan olmadigimdan bu karari uygulamakta zorlanmadim. kendi kendine istedigim gibi gelisti durum.

kirk yilin basi gorustugum arkadaslarimla da konum bittiyse cocuk meselesini gundeme getirmisimdir. o acidan hala olcup biciyorum agzimdan cikanlari.

ama bunu yapamayan annelerin ne gibi bir halet-i ruhiye icinde oldugunu gecen gun anladim. bu yasakli konuda konusmak icin icimde dayanilmaz bir istek duydugumda.

sabredip gece koray'a anlattim sonunda ve rahatladim. sonucta onunla da bu konuda konusmayacaksam kiminle konusacagim degil mi ama...

hani bizler cocugun o pek birseyden anlamadigi, cevresiyle iliski kuramadigi, cipil gozleriyle etrafi bile dogru durust goremedigi, anasini ananesinden ayirdedemedigi o ilk halleriyle biliyoruz ya.

o yuzden son derece normal, cocukca davranislarini bile mucize olarak yorumlayabiliyoruz.

olay da suydu: ali bulasik makinesinden kocaman bir tencere kapagi alip "bu ne?" diye sordu. "kapak" dedim. elinde evire cevire inceleyerekten gidip zip zip topunun ustune oturdu. "direksiyon bu" dedi, sonra kapagi direksiyon acisinda havaya kaldirip agziyla da vinn vinn efekti yaparak araba surmeye basladi.

bu sirada oyle duygulanmisim ki ayni anda hem aglamak hem de gulmek, kosup hemen bu olaganustu olayi birine anlatmak istiyordum. hicbirini yapmadim tabi, dudagimi isirip yemek yapmaya devam ettim.