excuse

fotolar yine gecikti. nerdeyse frekansimiz 10 gunde bire dustu.

bu aralar, lale annesini cok dertlendiriyor. cok uyuyor. 20 saat uyudugu gun de oluyor, 17 saat uydugu gun de. ama normal sayilan 15 saatin gerektirdigi 9 uyanik saati bir gun icinde bir arada gorebilmis degiliz. ustelik, daha da cok siddetle, lale sut birakir oldu. siddet derken, siddetli kasilmalar, cirpinislarla son bulan bir besleme ritueline alisiyoruz diyebilirim. sut iadesi cok yeni birey degil; yeni kilosuna gore ayarlama yapmadan once bile, lale gunde 30-40cc birakiyordu. bu miktar, uykulu gunler surecinde 70-80cc ye kadar yukseldi. yine de, yalniz son hafta icinde 190 gram aldigi icin doktor endiselenmmiyor. bundan sonra da haftada bir kilosunu olcmeye karar verdik. sonucta dogum sirasindaki 12 dakika, bugunlerde tamamen kaybolmus oldugu tahmin edilen siyah benek gibi seyler (haddinden fazla mi pimpirikliyiz?) aklimiza geldikce tedirgin oluyoruz.

boyle gunlerde fotograf cekmek hic aklimiza gelmiyor.

kizim lale

banyodan sonra yumusak tuylu fircayla sacinin taranmasini ve sutunu sicak icmeyi seviyor. ali gibi onune geleni yalayip yutmuyor. begenmedigi seyleri (demir surubu, portakal aromali vitamin, erik puresi) diliyle disari ittirip duruyor.

dalyan demisiz haberimiz yok

megersem bir onceki yazimiz 100. yazimizmis.
ufakliklar da yarin 3 aylik oluyorlar, fena degil :)

efendim bu haftanin fotolari azicik gecikti. ama guc olmasindan iyidir.


lale hanim ile basliyoruz. lale, bir suredir biberonlarini bitirmiyor. 5cc - 20 cc arasi birakiyor. reflu ve gaz sorunlarina bagliyoruz ama acikcasi her biberonun sonuyla ugrasmaktan da yorulduk birazcik. lale emzigine bagli bir bebek. o kadar kuvvetli emiyor ki, cikardigimizda yuzunde izlerini buluyoruz.

yuzunun ifadesi (simdilik) iyice oturdu. "artik tastamam bir bebek oldu" diyorum bazen elif'e.

ali'ye nazaran daha cok uyuyor ama uyandigi zaman da oynasacak firsatlar buluyoruz.


ali bey sunnetinin etkilerinden kurtulmayi bekliyor. ama gordugunuz gibi "gercek errrkek" oldu, clark atmaya basladi.

uyanik oldugu zamanlarda da bol bol gulucuk dagitiyor.

kokunden olmaz oglum, ucundan accik

bir fasli hemsire, bir paki doktor, bir kameraman can, bir tedirgin anne, bir kirve baba esliginde, oglumuz sunnet oldu.

sunnet bir klinikte vuku buldu. icerisi musluman kayniyordu. 3 doktor vardi sanirim, isi biten siradakini aliyordu; seri imalat. klinige gitmeden evde bir depo parasetamol almistik. siramiz gelince icerde bir operasyon odasina gectik. once bilgigimiz board-marker ile pipicigin ustune doktorun tabiriyle "design" yaptik. sonra 3 ayri enjeksiyon ile lokal anestezi yapildi, ali bu isleme pek bayilmadi. sonra da cekistirme islemi yapildi, biraz koyun derisi yuzer gibi. cekistirme sonucunda, ana okulunda el isi yaptigimiz gibi, hatir hatir kesmeye basladi. 5-6 parca kesti, sayabildigim kadariyla. istesek, bayagi pilav yapilir yani.

bekledigimden cok daha fazla kan dokuldu. kirve olarak can da bizimle gelmisti ama modern kirve pipiyi degil kamerayi tutarmis. tum operasyonu videoya cekti. cocugu sabitleme bana dustu ve eve geldigimizde elimde hala kan vardi.

simdi bunlar kati gercekler. ama aralarini yorumla doldurayim ki derti/sikintili oldugumuz dusunulmesin.

sonucta son derece temiz ve son terece terbiyeli/tecrubeli bir ekiple calisildi. fasli hemsirenin aliye bir ara turkce "bitti sevgilim" demesi ilgincti. ne yapacagimizi biliyoruz, ali aglamiyor, gayet sakin uyuyor. oglumuz bir sure popodan fitil parasetamol alacak.

endise edecek hec birsey yoktur ozetle. oldu da bitti masallah!!!

reflu

ne yalan soyleyeyim, bu reflu canimizi cok sikiyor.

ozellikle ali'de gunun cesitli donemlerinde, saatlere varabilen "yutkunma nobetleri" olusuyor. tamam "nobet" falan dememek lazim, tanri carpar, ama cocuk dakikalarca yutkunuyor da yutkunuyor. bir keresinde, cok net sahit oldum, agzi sutle doldu, tam dudaklarindan disari tasacakken cekiverdi icine. sonra 15 defa falan yutkundu, garc gurc sesler cikiyor yutkunurken. demin de mamasinin yarisindan fazlasini birakti, bunun ustune siringayla verdim kalanini. insan siringayla bebeginin agzina mama sikarken kendini bi tuhaf hissediyor.

kiz daha cok aglayarak ifade ediyor rahatsizligini, oyle yutkunmak gibi dolambacli yollara sapmiyor. gerci bu aksam enfesti, gulucukler saciyor, gozleriyle her seyi takip ediyor.

zaten en zoru, oyle neseli zamanlari gorup de aglamali zamanlara geri donmek.

elif anne aglasinlar istemiyor, agladiklarinda uzuluyor.

haftanin icinden

elif'in biraktigi yerden, coraptan baslayalim efendim. lale hanim gercekten de bu corabiyla herkesi hayran birakiyor.


saglik durumlari genelen iyi, ancak yine de reflu sorunlari devam ediyor.


lale'nin reflusu'nde istifra olmuyor. ancak cok agliyor kizimiz.




oglumuz da.


ali altina kaka yapinca lale'ye kiyasla cok daha fazla rahatsiz oluyor, agliyor. sevinc anne'nin pratik bir manevrasiyla, alti basi poh oldugunda temizlenmesi icin artik kuvet kurmaya gerek kalmiyor.


lale ise daha nadir kaka yaptigi icin biraz sanci cekiyor. doktorumuz kendisine sifa olarak domitiz suyu ya da erik suyu tavsiye etti. lale'nin erik suyuna karsi olan tavri acik: yayilmaci.


ama elbette her zaman da dertli degil lalecik.


sevinc anne torunlariyla ve istek uzerine objektif'e bakarken...


haftaya cumartesi, alinin kirveligini yapacak olan can amca, pardon abi, hafta ici yegenlerini ziyarete geldi.


bi hafta ziyaretcilerimiz coktu, sagolsunlar. senay'la ozlem de ilk kez hastanede gordukleri ikizleri iki ay sonra evlerinde tekrar ziyaret ettiler. senay evimize bir sise kirmizi sarap sundu.


ikizler gercekten cok is.


ama keyfi de duble oluyor. arman abi'lerinden gelen yeni mobilleri ikizleri mest etti.




sinirlerimiz kuvvetli oldugunda genelde hersey kolay oluyor. ancak cocuklarin sancilarinin cok oldugu donemler -ki bunlar uykusuz oldugumuz donemler de oluyor haliyle- hersey iyice zorlasiyor. son bir haftadir, aglarken alinin sesi kisiliyor. ama bebekliklerine verip, disimizi sikiyoruz.

2.5 ay kontrolu

kangurularla ilk uzun soluklu maceramiz kucuk bir felaketle sonuclandi. zeytinli ekmeklerimiz elimizde, kalvertoren'deki coffee@company'den kahve alimiyla tie rack'te atki bakimi arasinda bir yerlerde sevinc annenin cuzdani kayboldu/calindi. hemen turkiye aranip kredi kartlari iptal edildi, paralarin uzerine bir bardak soguk su icildi ve eve donulup bebeler beslendi. bebeleri kanguruyla disari cikarmak benim icin stresli bir isti: acaba rahat nefes alabiliyor mu? acaba kafasina yedigi ruzgardan hastalanir mi? acaba vaktiyle eve donup beslenme saatini yakalayabilecek miyiz? acaba tramvayda virus kaparlar mi gibi ittiri bit kuskular beynimi yiyordu. sag salim eve varinca gevsedim. herhalde sonraki seferlerde daha rahat olurum.

bu hafta 2.5 ay kontrolu icin boven ij'da doktorumuza gorunduk. bebeler gene muayene boyunca stereo aglayarak doktorla iletisim kurmamizi guclestirdiler. haykirmaktan kafamiz agridi. neticede ali bir ay boyunca almasi gereken demirin onda birini filan alabilmis olmasina ragmen (ne bileyim ben schudden'in calkalamak demek oldugunu, dusunup arastirmaya firsat mi var?) hemoglobini 6.6'ya cikmis. daha fazla demire ihtiyaci olmadigina kanaat getirildi. lalenin kan sayimi da yapildi ve 6.8 cikti. kan alimi apayri bir macera. iki beceriksiz hemsire alinin kolundaki damari bulmak icin bir o kolu, bir obur kolu morartincaya kadar siktilar. 10 dakikalik iskence sonucunda ali aglamaktan yorulunca pes edip topuktan kan almaya karar verdiler. lalenin tulumunun icine usumesin diye giydirdigimiz corabi hemsire geri giydirmeyi unutmus. hic beklemedigim bir jestle gonlumuzu kazandi: eve dondukten sonra bizi arayip corabin unutuldugunu haber verdi. aa pek bi sevindim. yeni almistim o sari coraplari h&m'de indirimden ve tam bir corap fetisisti olarak (ustelik de miniminik bebek coraplari) hemsirenin davranisi karsisinda hislendim filan. fakat bir sonraki randevunun alti hafta sonra oldugunu ve arada hastaneye gidip bir tek corabi almanin maliyetini dusununce "istemem" dedim. "cope atabilirsiniz. cocuk buyuyecek biz o corabi alana dek." "ama o kadar guzel ki" dedi kadin. "ay evet di miii!!" dedim fetisimi paylasan birini bulmus olmanin heyecaniyla. bunun uzerine kadin corabi zarfa koyup postalamaya karar verdi, hem de alinin adina, ve boylece unutulmaz bir ani armagan etti bize.

buyukanne degisimi

sevim annemizi yolculadik bu hafta sonu, kendisine sbri ve yardimlar icin ne kadar tesekkur etsek azdir. simdi biraz da sevinc anneyi yoracagiz.

ilk asi

ali ve lale dun ilk asilarini oldular. degisik hislere kapildim. sanki buyumusler de dunya da onlari tanimaya baslamis gibi. buyudukleri dogru. lale hala ebat olarak cesitli egrilerin altinda kalsa da, ali ortalamalara yaklasmaya devam ediyor.

asi olduktan sonra butun gun misil misil uyudular. mama saatlerinde zorla uyandirdik denebilir. biraz atesi yukseldi ikisinin de, ama 38.5'u gecmedi. ates urkutuyor beni. disaridan bakip kac oldugunu anlamak mumkun degil.

olduklari asilar sunlar:
DKTP: diphteria, pertussis, tetanus, poliomyelitis
Hib: Haemophilus influenza type B
Pneu: pnomokok
Hepatit B

yeni yil notlari
*"nasil girersen oyle cikarsin" prensibi uyarinca yillardir yeni yila koray'la el ele goz goze filan girmeye calisirim. 2007'ye salincaginda sakin sakin sallanmakta olan oglumun ellerini tutarak girdim. koray telefondaydi zaten.

*bu yil patlamalar bizim kapinin onune kadar geldi. annem aksam yemeginden sonra tip tip ortadan yok olup bir gece onceki uykusuzlugu yuzunden arka odada sizdigi icin yeni yila uyuyarak girdiyse de, geceyarisindan hemen sonra senlikler iyice delirince "azdilar bunlar, iyice azdilar" diye soylenerek sinir icinde yatagindan firladi.

*bir ara sarap icerek mahalli patlamalari izlemek uzere kapinin onune ciktim. butun bina oradaydi. ust komsumuzla iyi yillastik. bu sirada cocuklar korkudan aglamaya baslamislardi.

*31 aralik gecesinin en keyifli ani ailecek trt int'teki kenan dogulu'ya dansettigimiz andi.

yili kaparken

alicik biraz mutsuz, ama halasi onu teselli eder.

netekim, ali bey kisa sure sonra...


cagatay abileri ile tanismalari biraz uzun surdu cocuklarin. gec olsun, guc olmasin diyoruz.


aglamalari pek dinmedigi icin, ikizleri artik beraber yatirmiyoruz. arada bir yan yana geldiklerinde ise fotograf cekmeyi unutmuyoruz.


2007'yi karsilarken.


trt-int'te kenan dogulu cikana kadar, yeni yil meni yil pek jeton dusmemisti. sonra ne olduysa birden kendimizi pistte bulduk. bebislerimizler 1-2 sarki kadar dans ettik.


tabi bir sure sonra patlamalar basladi. bu sene cok daha gorkemliydi sanki. gecen sene olay catapat agirlikliyken, bu sene havayi fisekimsiler daha revactaydi.


ve yine amsterdam bir yeni yila, cop icinde uyandi.