ne alemdeyiz

sevgili isil sormus nasil gidiyor diye. halimizden dem vurayim istedim. kicimiz yer gormuyor a dostlar! neyse ki koray arada bir ise gitmiyor da aklimi kacirmamayi basariyorum. bugun aksamustu bir noktada koptu ve "yeterrr" diye haykirdi. ben ise bundan yaklasik yarim saat sonra artik istifa etmek istiyordum. kafamiz iyice sistiginde sokak kapisini acip (bizim evin kapisi direk sokaga aciliyor ya) kafamizi sisiren cocuk icin surrogate ana baba araniyor anonsu yapiyoruz.

dar zamanlarda beni kurtarir diye dusunup aldigim yurutece ali bugun ikinci kez oturdu ve ilk buyuk kazamizi atlattik. ustunde mermer bir plaka olan demirden kose sehpasini devirdi. gumburtuye altima doldurarak kostum mutfaktan, saskin saskin bakiyordu etrafina neyse ki. mermer bi yana, sehpanin ayaklari bi yana ucmustu. aslinda bela bi arac su yurutec, biliyorum, ama bazen viziltilar dayanilmaz oluyor.

cocuklarla basbasa kalmaya bayildim!

anneanneyle vondelpark

ben yalnizim, ben yalnizim, yalnizim

anacigim da gitti, kaldim bir basima. elimin altinda spirulinam, mutfakta red bull'larim cikabilecek herhangi bir kriz aninda tuketilmeyi bekliyor. kislada kule nobetinde olmak gibi bir his bu; farki, 24 saat suruyor olmasi.

cocuklarin annem gitmeden onceki son numaralari esasli bir bronsit vakasiydi, malum. lale, cok sukur, tamamen duzeldi, aman nazar degmesin allahim. antibiyotikler sagolsun. ali hala gogsunde biriken balgamla bogusuyor. nefes alamadigi icin gunlerdir dogru durust sut bile icemiyor. uc yudumdan sonra biberonunu eliyle ittiriyor. bizim icin bir sok bu tabii. alinin ve lalenin farkli ilaclarla tedavi edilmis olmasi tam bir tesaduf. laleyi goturdugum gun bizim mendebur ev doktorumuz yerinde degildi, baska bir doktor gordu laleyi ve antibiyotigin iyi olacagina karar verdi. bu sayede lale hastaligin tepe noktasini gordukten sonra ucuncu gununde iyilesmeye basladi, alinin gogsundeki hiriltiyi ise elle hissedebilyoruz hala.

ben ruhumda onulmaz yaralar acan penisilin igneleriyle buyumus bir insan olarak ilac kullanmaktan nefret ederim. zaten hakkiyla vitamin kullanacak kadar bile disiplinli olamadim hic. ama korayla sik sik tartistigimiz bu konuda tamamiyle antibiyotik tarafindayim. hele ki lalenin gun gun erimesine tanik olduktan sonra. kizimin bileklerindeki hafif katman kayboldu, yuzu de iyice inceldi bu hastalik sirasinda.

ali viz viz viz, lale viz viz viz

bronsitli iki bebegin annesi olmak, final haftasi gibi cok surreel, pek fantastik bir tecrubeymis. buradan bana bu zevki tattiran oglum ali ve kizim laleye opucuklerimi, misafir anne kategorisinden hepimizi cekip ceviren annecigime tesekkurlerimi gonderiyorum.

p.s. lale 7 gun boyunca amoxicillin ve oksuruk damlasi, ali 4-5 gun sureyle salbutamol ve mukolitik surup kullandi.

yesil araba

kiralik ana kucaklari, ikili araba ve tekli araba'yi iade ettik.
ve yeni (bebek) arabamiza gectik.

lale hasta

lalemiz bronsit oldu. antibiyotik veriyoruz. hic icmez yemez oldu. henuz bir kere dehisrasyon suphesiyle hastaneye gidip, cok sukur, sorunsuz hicbir mudahaleye gerek kalmadan donduk. genzindeki akinti yuzunden daha sik kusar oldu. hafif bir atesi var. hic keyfi yok.

son bir ayda da gram almamis lalemiz.

9 ayliklar

ayrica bugun amsterdam gay pride gunuydu, yani escinsellerin 23 Nisani gibi birsey