aaaaaa

lalenin favori harfi bu bugunlerde. agzini acip bizi bayiltana, kendi sesi kisilana kadar 'a' sesi calisiyor. soyledik kendisine nitekim, alfabe bu harften ibaret degil dedik, karsimiza alip 'eeee' 'eeeee' diye meledik ama kisa bir "aaeeaeooaaa" denemesinden sonra kendi bildigiyle devam etti.

iki neonatalog bir norolog sonra elimizde hala ciddi bir sonuc yok. kimse lalenin bir sorunu oldugunu dusunmuyor. ama en azindan mamalarina katki kullanmaya basladik. randevulari iki ay oncesinden kapanan son derece populer bir cocuk doktoru sagduyu gosterip bize lalenin mamasina karistirabilecegimiz bir karbonhidrat bir de protein katkisi onerdi. ben bunlarin hollandadaki karsiliklarini bulup muayeneye goturmustum. pat pat dozajlari hesapladi, lalenin ogun miktarini yuzde otuz azaltip bu katkilari kullanmaya basladik. lale de gene cok zorluyor. sanki birseyler dondugunu anlamis gibi bizim 'trick'lerimize daha az icerek karsilik veriyor ama bakalim... bir ay sonra bu cok populer doktoru tekrar gorecegiz kismetse.

haftaya bir de bebek psikiyatrina gidiyoruz. biberon savaslarinin lalenin ruhunda actigi derin yaralari tamir etmek icin ne gibi onerileri olacagini merak ediyorum. doktor bulduk sacalim zihniyetiyle kapilari asindirmaya devam ediyoruz.

yeni vitaminlerimize ve bebeklere uygun demir damlamiza bugun basladik. bir suredir milupa kullaniyoruz, pek hos vanilyali sut gibi bir tadi var. aylarca nutrilon'un igrenc tozlarini bana da icirselerdi ben de lale gibi istahtan kesilebilirdim. bu milupalar o kadar lezzetli ki gecen gun evde sut bulamadigim icin kahveme bile kattim iki kasik.

alinin dis bunalimi basladi. zaten bir suredir surekli salyalar saciyordu, simdi devamli iki parmagi agzinda inliyor. ona acilen dis halkasi almam lazim. soyle hollandada olmayan, afilli, sulu, gliserinli bilmemne cinslerden.

ankara fotolari

henuz ailenin diger fertlerinden izin almadigim icin, bebeklerin solo fotolariyla baslayalim:

2579

kalbimden kus ucusu uzakligimizin kilometre cinsinden degeri.

bebucukler buyuk anneanneyle tanisti. meric teyzelerde kucaktan kucaga gezindiler. kerem ince uzun parmaklariyla onlari yanaklarindan sevdi. cem amca ali'yi kucaginda pispislayarak uyuttu.

sedef teyzelerinin (sedef'e de teyze demek bana bir tuhaf geldi ama neyse) taa istanbuldan tasiyip getirdigi park yataklarda yatiyorlar, ana kucaginda oturup pusetlerde geziyorlar. lale uzun zamandir oldugu gibi benimle, ali de babaanne ve dedenin odasinda uyuyor.

ali burada cok uyumaya basladi. biberonlarini bitiremez, mama saatlerinde acikmaz oldu. gunlerce sarhos gibiydi. mahalle doktoruna goturduk, "biseyi yok, iklime adapte oluyordur" dedi. bu arada o da lale de har har oksurduler gunlerce. sonra dun ali'nin gozleri davul gibi olup, atesi 38'e cikip huysuzlugu tavana vurunca doktoru aradim. pazar gunu bir doktora zart diye cep telefonundan ulasabilme luksunu ozlemisim. herneyse, doktor iklim degisikligine bagli sogukalginligi teshisi koyup, bir (peditus) surup verdi. laleyi kusturan siddetteki oksuruklerini kuru havaya bagladigimizdan hulusi dede eve bir humidifier aldi. gercekten de daha iyi oldular. ama bugun konjuktivit laleye de gecti.

lale gene icebilecegi minimum miktari icerek yasamaya calisiyor. yemek saatleri yipratici. alinin doktorundan gelen oneri kalori acigini kapatmak icin mamasina bir caykasigi sivi yag koymak. onumuzdeki uc gun doktorlarla gorusecegiz. bakalim daha neler duyacagiz...