ali ve lale

END OF THIS ROAD

2010-04-30T12:14:00.002+02:00

Blogger FTP destegini kesiyor.
Bu durumda, bu blogun yolu burda bitiyor.

Bundan sonrasini www.ali-lale.info ya da daha sonra duyuracagim bir adresten artik....

bi sarki

2010-01-19T23:01:00.004+01:00

bir gun ali ve lale

mutfaga inmis kimse yok

anne yukarda uyuyor

vitamin masada duruyor

acmislar kapagini

paylasmislar haplari

yemis yemis yemisler

kolay degil 150 tablet

gerisi de yere dokulmus

cagirmislar anneyi

anne bak dokuldu bu

eyvah nerde gerisi

yoksa yediniz mi siz?

anlat cabuk noldu anlaaaaaggggttttt

kac tane yediniz soyle aaaghghghhh

uc demis ikisi de

kaldirip parmaklari

anne kriz gecirmis

bunlarin odu kopmus

nobetci doktor aranmis

sonra telefon beklenmis

beklenmis de beklenmis

sonunda telefon calmis

doktor yok bisey demis

doz tehlikeli degil

sut yogurt yok bir hafta

cosmasin kalsiyum kanda

konu boyle kapanmis

sute hasret kalinmis

yogurtsuz pilavlar da

pek tatsiz oluuuyooormuuuusss

end of 09

2009-12-20T13:05:00.001+01:00

2009-11-27T11:23:00.003+01:00

ernie and bert

bu resmin isiginda asagidaki diyaloga bakalim:

E: Elif L: Lale

E: Kizim senin adin ne?

L: Lale!

E: Peki soyadin ne biliyo musun?

L: ...?

E: Soyadin Berk... Adin soyadin Lale Berk, tamam mi?

...Peki Ali'nin soyadi ne?

L: (dusunur... sonra heyecanla) Ernie!!

E: hayir kizim onun da soyadi Berk. Sen Lale Berk o Ali Berk.

...Peki benim adim ne?

L: Elif

E: Soyadim ne?

L: (dusunur) Elmoo!!

...

Ali 3

2009-11-06T13:13:00.005+01:00

-mizzz... biz uyuycak miyiz? miz mizz...

-evet uyuycaksiniz. caniniz cikmis okulda, dinlenmeniz lazim.

-YA HAYIR BEN UYUMIYCAM YA!

-sen nasil istersen oyle yap, lale uyuycak!

-HAYIR YA BEN UYUYCAM LALE UYUMASIN!

-seni kucagima alip yatagina gotureyim mi?

-HMMPFMFFFPHF! (kafasini bacaklarimin arasina gommus oldugundan anlayamadim)

-kucagimda gotureyim mi?

-GOTUR YA GOTUR KUCAGINA AL!

-(ne bagiriyosun ki?)..

dgunu 3.0

2009-10-26T19:34:00.001+01:00

more to come...

nerdeyse 3

2009-10-18T19:53:00.004+02:00

türkiyeye giderken, aralarında hollandaca konuşuyorlardı.
döndüğümüzden beri türkçe.
şimdi yine ufak ufak hollandaca karışmaya başladı.

artık cümleler ile konuşuyorlar.
mantıkları, zaman zaman bize "mavi ekran" verdirecek kadar ilerledi.
çok yakında windows98'e dönüp, sürekli mavi ekran vereceğiz, allah ctrl+alt+delete'imiz olsun inşallah.

ayrıca:
http://gallery.me.com/korayberk/100069

adresinde

aliberk / laleberk kullanıcı ismi / şifre kombinasyonu ile izleyebileceğiniz bir video var.

yaz biter

2009-09-06T00:58:00.001+02:00

potetsiz nasil oluyor bu isler?

2009-09-05T20:43:00.003+02:00

su tuvalet terbiyesi lafini hic sevmiyorum. sirkteki maymunlardan bahsediyoruz sanki. o yuzden lafa nasil girecegimi bilemedim. iste ali'yle ondan yapiyoruz yaz tatilinden beri. lale ya kendine empoze edilen seylere alerjisi oldugundan ya da basaramayacagindan korkarak ilk birkac gunluk denemeden sonra lazimliga oturmayi reddetti. onu kendi haline biraktik. bu konuda karsilikli streslenmek icin henuz erken.

bu is en rahat sicak havada olur diye dusundugumden, aylar oncesinden turkiye'ye birakmaya karar vermistim. cok kolay olmadi. bitti de diyemem daha ama iyiyiz bu aralar. evde lazimligi sorunsuz kullaniyor ali. krese alismakta biraz zorluk yasadi ama uc bes gunden sonra benim de ogretmenlere yaptigim ufak tefek ayarlarla sorunu asti. disari ciktigimizda da potetimizi aliyoruz yanimiza, aslinda bana bu postu yazma ilhami veren bu urun. hastasiyim. bugun dusunuyordum, bu olmasaydi biz ne yapacaktik diye. evde kok salip delirecektik herhalde. ya da bunu kullanmayan insanlar neler yasadi ve yasiyor acaba?

kusadasindan sevgilerle

2009-08-13T21:52:00.002+02:00

ilk play date

2009-07-08T14:47:00.004+02:00

bugun cocuklar ilk kez bir "play date" olayina girdiler. kendi kreslerinde ama farkli bir grupta olan, benim de annelerini ebeveynlik seminerinden tanidigim bir cocukla. sabah o yuzden krese goturmedim onlari, dogrudan onlara gittik.

bir sorun cikmadi. kavga gurultu olmadi. zaten cocuk da sakin, uyumlu, soz dinleyen, tatli bir cocuk. degisik bir ev, degisik oyuncaklar bizimkileri cezbetti ve bana neredeyse hic dokunmadilar. biz de kenarda oturup anne anneye sohbet ettik (vay be!) memleketin muzik zevksizliginin infantil yaslarda basladigini ogrendim. hollandali kucuk cocuklarin cok sevdigi bir grupmus su:

simdi bir daha baktim da, vasatlik acisindan bizim memlekettekilerden bir fazlalari yokmus. yalniz tabi biz evde susam sokagi seyredip ana okulu sarkilari soylemekte oldugumuzdan bana garip geldi. donus yolunda indirimli tonton dvd'si aldim ben. reddediyorum bu yasta cocuklari pop coplugune sokmayi.

2009-07-08T14:38:00.004+02:00

Hollanda Halk Sagligi ve Cevre Enstitusunun tahminlerine gore sonbaharda her uc kisiden biri domuz gribine yakalanacakmis.

tatilden gelip hastaligin kucagina oturacagiz demektir. nefis.

simdi okullar, universiteler ve kreslerin kapanmasi gerekirse napiciiz diye tartisiyorlar.

tamiflu'larimizi hazirlayin lutfen.

hep birden kirilip gitmeyiz umarim.

edit: sincik gordum, Tamiflu'ya direncli viruslere rastlanmis.

...

2009-07-05T01:00:00.001+02:00

THE MANIFESTO OF THE IDLE PARENT

We reject the idea that parenting requires hard work
We pledge to leave our children alone
We reject the rampant consumerism that invades children from the moment they are born
We read them poetry and fantastic stories without morals
We drink alcohol without guilt
We reject the inner Puritan
We don’t waste money on family days out and holidays
An idle parent is a thrifty parent
An idle parent is a creative parent
We lie in bed for as long as possible
We try not to interfere
We play in the fields and forests
We push them into the garden and shut the door so we can clean the house
We both work as little as possible, particularly when the kids are small
Time is more important than money
Happy mess is better than miserable tidiness
Down with school
We fill the house with music and merriment
We reject health and safety guidelines
We embrace responsibility
There are many paths
More play, less work

hiper ebeveyne dikkat

2009-07-03T23:33:00.005+02:00

ben bu Steven Pont abiyi sevmeye basladim. (hem yakisikli da) usenmedim, bi yazisini daha cevirdim (bi de bu sayede nefis bi deyimler sozlugu kesfettim):

Gunumuz kresinden uc sahne: irrasyonel bir hastalik korkusundan dolayi cocuklarinin kum havuzunda oynamasina kesinlikle izin vermeyen anne babalar, cocuklarinin gununun nasil gecmesi gerektigini her gun en ince detayina kadar planlayip talimat veren anne babalar ve aksam geldiklerinde endise icinde cocuklarinin kavga cikardigini duymayi bekleyen anne babalar. Bir tahminde bulunmak guc ancak zamanla baska gelisim problemlerine sebep olmak pahasina asiri korumaci bir tutumla cocuk buyuten anne babalarin sayisi giderek artiyor. Bu cocuklar gun boyu oyle yogun bir anne baba ilgisine maruz kaliyorlar ki sonunda ruh sagliklarini yitiriyorlar.

Asiri korumaci ebeveynler, ki burada kendilerini hiper ebeveynler olarak anmak isterim, herseyden once dunyayi cocuklarin korunmasini gerektiren bir yer olarak goruyorlar. Ve bunun geregi olarak cocugun hayatini mikro duzeyde yonetmeleri neticesinde cocugun yeni tutumlari ozgurce test edebilecegi bir ortam neredeyse kalmamis oluyor. Hollanda'da da online kameralardan ebeveynlerin cocuklarini her dakika izleyebilecekleri kresler coktan acildi bile.

Bu yeni hiper ebeveynlerin cocugun yasaminda en fazla etkin oldugu donemler kres yillari ve ergenlik. Burada bir tuhaflik yok; bu ikisi zaten en cok denemenin yapildigi ve en fazla hatanin yapilmak zorunda oldugu donemler ayni zamanda. Asiri korumaci ebeveynler tam da bu hatalarin onune gecmek istiyorlar. Bu sekilde cocugun onemli gelisim asamalarina ket vurduklarini fark edemiyorlar. Ornegin cocuklar hata yapmak ve hatanin sonuclari arasinda bir bag kurmayi ogrenmek zorundalar. Cocuk parktaki tirmanma aletinden dusup dizini yaraladiginda bir dahaki sefer daha fazla dikkat etmeyi ogrenir. Dusme sonucunda aci duyulmadigi zaman cocuk gormeyi ogrenememek tehlikesiyle karsi karsiya kalir. Almanya'da bazi sigorta sirketleri hali hazirda kreslerde riskli acik alanlara yatirim yapiyorlar, zira mevcut oyun alanlarinin uyandirdigi (sahte) guvenlik hissi yuzunden cocuklar buyuyunce oyle zavalli yetiskinler haline geliyorlar ki daha sonra sigortalarina kat be kat fazla masraf cikiyor. (c.n. Elif burda hoykurerek guler)

Hollanda'da boyle bir sorun olmadigini dusunenler icin ipucu niteliginde olacak bir arastirma yaptim ve 43'u cocuk gelisimcisi 15'i yonetici toplam 58 profesyonel kres calisaniyla gorustum. Bu profesyonellere gore, hizmet verdikleri ebeveynlerden %19'u asiri korumacilardan olusuyor. Bu anne babalarin cocuklari kendilerinden emin olmayan, hemen sucluluk duymaya hazir, asabi, baskalarina bagimli, utangac bir goruntu ciziyorlar ve gelisme geriligi gosteriyorlar. Asiri korumaci anne babalara sahip cocuklarin %17'sinde soyle semptomlar gozleniyor: urkeklik, motor gelisme geriligi, daha az "kalkisma" ve genel olarak kendi kendine yetme konusunda eksiklik.

Columbia Universitesinde psikiyatri profesoru olan Michael R Liebowitz ebeveynlerin koruma durtusunun ileriki yaslarinda cocuga problem cikardigini dusunuyor. Ona gore, "Overprotectiveness brings out the worst in kids," zira panik bozukluk gosteren hastalarinin onemli bir bolumunu hiper ebeveynlerin cocuklari olusturuyor.

Cocuklar uzerinde iki turlu sonuctan bahsedilebilir. Hiper ebeveynlerden muzdarip cogu cocuk ya kendi kendine hicbir sey basaramayacagina ya da yenilmez olduguna inaniyor. Bay Kaktus'ten ogrenerek buyudukleri "kendi kendini alkislama" yontemini yetiskinliklerinde icten ice muhafaza ediyorlar. Hiper ebeveynleri sayesinde ne bedensel ne ruhsal hicbir yara almamis olduklari icin carpik bir benlik algisi edinmis oluyorlar. Ebeveynleri onlara hayatin zorluklarini ogretmek yerine zorluklardan nasil kacinabileceklerini ogretmek hatasina dusmustu. Hiper ebeveynler cocuklarini daha ortaya cikmadan once sorundan kurtarir. Sorun da bu.

Ustelik asiri korumaci ebeveynler bu isi bedavaya da yapmiyorlar. Anlasma soyle: onlar cocuklarin hayat yoluna gercekten de puruzsuz bir sekilde kaldirim tasi doseyecekler, ama bunun sonucu olarak cocuklar da cok ciddi basari gosterecekler. Bazi hiper ebeveynler sert oyunlar gibi onemsiz seyleri bile dert ediyorlar. Zira basari once gelir. Amerika'da 40.000 okul oyun alanini coktan ortadan kaldirdi. Bunlar cok tehlikeli bulunuyordu ve zaten zaman kaybiydilar. Onemli olan derslerdi. Koruyucu evet. Ama bu cocuklar o en tepedeki universitelere girdikten hemen sonra problemler basliyor.

Harvard Universitesi rektor yardimcisi Dr Steven Hyman bu konuda cok endiseli. Yeni hasat entellektuel acidan eksiksiz ama yeni ogrencilerin ruhsal dayanikliligi muhtesem bir kariyere sahip olmak icin genellikle cok yetersiz. Ebeveynleri onlari ruzgardan oyle bir korumuslar ki, en ufak bir esintide devriliveriyorlar. Yanyana duran butun gunes sistemlerini ezbere biliyorlar ama bir anlasmazligi cozmekten acizler. Sorun ciktiginda her zamankinden daha cabuk ortaya cikan, her zamankinden daha siddetli bir akut anksiyete nobeti geciriyorlar.

Problem sadece ogrencilerde degil. Bircok genc de olabildigince uzun bir sure genc kalmak istiyor. Bedenleri yetiskinlige eristiginde dahi bilincli olarak cocuksu tutumlarini devam ettiriyorlar. 1960'ta 30 yasindaki erkeklerin %65'i, kadinlarin ise %77'si yetiskin davranisi gosteriyordu. 2000 yilinda bu oranlar erkeklerde sadece %31, kadinlarda ise %46. Refah seviyesi gibi baska bazi faktorler de bunda etkili ama yetistirme seklinin payini kucumsememeliyiz. Hiper ebeveynleri yuzunden cocuklar artik buyumek istemiyor.

Sonuc; yetistirme seklinin cikis noktasi kirilmalardan kacinmak oldugu zaman cocuklar mutlaka kirilgan oluyorlar. Boylece ebeveynler de en korktuklari sonucla, yani yetiskin yillarini zorlukla geciren cocuklarla karsi karsiya kaliyorlar.

kustah sumukluler muhallebi cocuklarina karsi*

2009-07-02T12:28:00.005+02:00

Steven Pont - gelisim psikologu, iliski ve aile terapisti

Yuzyillar boyu dunyada cocuk yoktu. Kulaga sacma geliyor ama dogru. Genc insanlar elbette vardi, ama cocuk dedigimiz sey yetiskinden bir parca farklidir ve biz bunu daha 18. yuzyilin sonunda ogrendik. O zamandan once cocuklara kucuk yetiskin muamelesi yapilirdi. Ciftlikte yardim etmeleri, doguya giden gemilerde tayfalik yapmalari ya da gunde 14 saat komur dolu arabalari madenin bir ucundan obur ucuna itmeleri beklenirdi. O zamanlar bu durum kimseye garip gelmezdi. Ya da mesela varlikli kesimlerde 11 yasindaki cocuklar 13 yasindaki cocuklarla evlendiriliverirdi.

Simdi bunlarin hepsi cok yeni oldugu icin her zaman iyi is cikaramiyoruz. Bu sefer kantarin topuzu obur uca kaciveriyor ve cocuklarimiza sert davranmak zorunda kalabiliyoruz. Hemen sonra aslinda cocuklarin "bireysel ego"larinin disa vurmalarina izin vermemiz gerektigi soyleniyor. Bu aralar ebeveynlerin kendilerini tepeden tirnaga tartip degerlendirdikleri bir donemdeyiz. Cocuk yetistirme konusuna cok onem veriyorlar ve bununla gurur duyuyorlar, ama biraz da homurdanmaya basladilar. Bu cocuklar da anne babalarindan biraz fazla sey beklemiyorlar mi? Bu sumukluler hafiften kustahlasmaya baslamadilar mi? Yetiskinler olarak yine dizginleri birazcik cekistirmemiz gerekmiyor mu? Bu arada cocuklar hayatlarindan gayet memnunlar. Genellikle anne babalarinin kendi iclerindeki bu ikilemi farketmiyorlar bile. Harcliklarini zamaninda aliyorlar, ne isterlerse yapmalarina izin veriliyor, ve anne babalarin arada bir su yetistirme meselesini nasil bir daha elden gecirebiliriz acaba diye kara kara dusunduklerini hic bilmiyorlar. Bir cok ailede ergenlik diye bir sorun uzun suredir yasanmiyor, zira anne babalar hemen boyun egiveriyorlar. Ve bir ergenin karsi koyup pes ettirerek elde ettigi bir kazanc onun acisindan pek de degerli olmuyor. Dolayisiyla eskinin anne baba boyundurugundan nasil kacabileceklerini kara kara dusunen cocuklarinin yerinde simdi nasil hem kiyak hem de gerektiginde sinirlar koyabilen anne babalar olabileceklerini kara kara dusunen ebeveynler var. O yuzden terazinin kefesi bu ara gene otoriteden yana dogru agirlasiyor.

*30 Haziran tarihli Metro gazetesinin cocuk gelisimiyle ilgili ozel ekinden

yavrusunu kuzgun goren kargalarda gorme kusurlari ile ilgili bir inceleme

2009-07-01T21:47:00.006+02:00

cocuk sahibi olmakla ilgili onemli endiselerimden biri cocugun butun hayatimi kapsayacagi idi.

cocugunun yaptiklarindan baska anlatacak birseyi kalmamis olan, cocugunun herhangi bir davranisini, ne kadar sacma veya uygunsuz olursa olsun, ballandira ballandira anlatan, cocugunu yere goge sigdiramayan, buhran sebebi annelerden olmamaya kararliydim.

zaten cokca konusan bir insan olmadigimdan bu karari uygulamakta zorlanmadim. kendi kendine istedigim gibi gelisti durum.

kirk yilin basi gorustugum arkadaslarimla da konum bittiyse cocuk meselesini gundeme getirmisimdir. o acidan hala olcup biciyorum agzimdan cikanlari.

ama bunu yapamayan annelerin ne gibi bir halet-i ruhiye icinde oldugunu gecen gun anladim. bu yasakli konuda konusmak icin icimde dayanilmaz bir istek duydugumda.

sabredip gece koray'a anlattim sonunda ve rahatladim. sonucta onunla da bu konuda konusmayacaksam kiminle konusacagim degil mi ama...

hani bizler cocugun o pek birseyden anlamadigi, cevresiyle iliski kuramadigi, cipil gozleriyle etrafi bile dogru durust goremedigi, anasini ananesinden ayirdedemedigi o ilk halleriyle biliyoruz ya.

o yuzden son derece normal, cocukca davranislarini bile mucize olarak yorumlayabiliyoruz.

olay da suydu: ali bulasik makinesinden kocaman bir tencere kapagi alip "bu ne?" diye sordu. "kapak" dedim. elinde evire cevire inceleyerekten gidip zip zip topunun ustune oturdu. "direksiyon bu" dedi, sonra kapagi direksiyon acisinda havaya kaldirip agziyla da vinn vinn efekti yaparak araba surmeye basladi.

bu sirada oyle duygulanmisim ki ayni anda hem aglamak hem de gulmek, kosup hemen bu olaganustu olayi birine anlatmak istiyordum. hicbirini yapmadim tabi, dudagimi isirip yemek yapmaya devam ettim.

ailecek bir tatil

2009-06-02T23:30:00.008+02:00

belcika pinkster

tatilden donmek ne zor is. ancak kafami toplayabiliyorum. hollandalilarin pinkster dedigi iki gunluk tatili firsat bilip uc ay oncesinden yaptigim rezervasyon ile belcika'nin ardennen bolgesindeki bir bungalow kampina gittik. bu tatile biz pentekost diyormusuz. Vikipedi'ye gore "Bu günün, İsa'nın ölüp, dirilip, göğe yükselişinden sonra, Kutsal Ruh'un Havarilerin üzerine çöktüğü gün olduğuna inanılır"mis.

Utrecht, Antwerp ve Bruksel uzerinden gecen 300 kusur km'lik rotamiz gidiste cevre yollardaki trafik yuzunden 8 saat surdu. araba gibi onlari heyecanlandiran yeni bir konsepte alismalarinin ardindan, son birkac saatte cocuklarin sinirleri iyice lacka olmustu, tahmin edilebilir, anlasilabilir. zavalli biz.

kaldigimiz yere en yakin sehir Dinant, Maas nehrinin iki yakasindaki birkac sokaktan olusan kucuk bir sehirdi. gorebildigimiz kadariyla turizm, odunculuk ve hayvancilik disinda baska bir gelir kaynagi olmayan bir yer. motorcu ugragi.

nasil olsa artik hayatimizi kurtaracak kadar hollandaca biliyoruz diye dort basi mamur bir hissiyatla ciktigimiz bu tatilde, belcika'nin sadece ve sadece fransizca konusulan, ne hollandacasi, ingilizce bilinmeyen bir yoresine dustugumuzu anlamamizla birlikte -en hafifinden- sistik. biraz (!) zorluk cektik, tahmin edilebilir, anlasilabilir.

restoranlarin niye 6'dan once yemek servisine baslamadigini anlayamadik. tek kelime fransizca konusamadigimiz bariz olmasina ragmen israrla bunu bize aciklamaya calisan garsonlari da anlamadik. yuzolcumu heralde konya kadar olan bir ulkenin kuzeyinde oturan insanlarla guneyinde oturan insanlar birbirinin dilinden anlamadan nasil varolabiliyorlardi? bunun gibi cesitli verileri degerlendirerek belcika'nin aslinda uydurma bir ulke olduguna, sinira yakin yasayan bi grup marjinal hollandaliyla fransizin kafa kafaya verip buraya ulke dedigine kanaat ettim. dolayisiyla biz aslen fransa'daydik.

fakat bunun disinda hersey cok guzeldi. ortam, doga, hava, mimari, hersey.

kaldigimiz yer dagin basinda oldugundan cocuklar hayatlarinda hic olmadiklari kadar ozgur ve mutlulardi. hic kavga olmadi. bagiris cagiris olmadi. biz negatif olmadigimiz icin onlar da isbirligine cok acik ve anlayislilardi. inanilmazdi. kafasina esen disari cikcam ben diyip kendini bayira vuruyordu. cimlerin uzerinde yalinayak top kosturdular, cicek topladilar, kocaman cocuk parkinda gonullerince vakit gecirdiler.

ali her sabah beni gulec bi suratla gunaydin annesiiii diye uyandirdi. disari cikacagi icin yerinde duramiyordu. (ayni cocuk bugun gunaydin ali diye yataginin basina gittigimde somurtup beni eliyle iterek kovaladi).

guzeldi vesselam.

bu bahardan birkac foto

2009-06-02T23:13:00.001+02:00

spring 2009

senli benli

2009-05-28T00:12:00.003+02:00

ali ve lale banyoda oyuncak gemileriyle oynamakta, plastik kasiklarla plastik kaplara su doldurup bosaltmaktadirlar.

tam banyoya girmeden once bi dedeyle skype yapilmistir. annenin aklina su dedeler meselesini bi netlestirmek gerektigi duser. yaz yaklasmaktadir, memlekete gidilecek, iki dede de ziyaret edilecektir. cocuklarin kafasinin karismamasi lazimdir.

anne: ali, kac tane dede var?
ali: .... (gene bisey yumurtlicak bu kadin ama eglenicez heralde gibisinden beklenti dolu bir siritis)
anne: iki tane dede var. hulusi dede, orhan dede.
...
kac tane babane var?
ali: kac babane var?
anne: ben sana soruyorum, bir mi iki mi?
ali: ...iki
anne: olur mu olum, babane bi tane, anane bi tane, dayi bi tane, hala bi tane.
...
pekii, kac tane anne var?
ali: ...iki
anne: aa, nerde hani?
ali: (siritarak) senn
anne: peki oburu kim?
ali: (siritmaya devam ederek ve isaret parmagiyla bana dokunup) benn

.....

ben me moi mij mich

2009-05-10T01:34:00.002+02:00

-incem ben!
-cikcam ben!
-yatcam ben!
-kalkcam ben!
-koscam ben!
-top alicam.. ben!

yas 2.5

2009-05-06T09:38:00.003+02:00

sabahtan bi kesit. ali giyinmeye direnmekte, lale halen yataginda yatmaktadir. elif aliyi erteleyip laleyi kafalamaya karar verir ve yatagin basina gider:

elif: :) lalee... :) :)
lale: uyucam ben (kicini donup uyuma numarasi yapmaya baslar)
elif: !!?!.. ama krese gitmicen mi?
lale: karni ariyo (ciddi bi surat ifadesi, elle karin isaret edilir)
elif: ...

peuter in zicht III-stimuleren

2009-04-16T12:42:00.003+02:00

butun anne babalar cocuklarinin kendi kendilerine yetebilir bireyler olmasini ister. toddler bunu insa etmekle mesguldur. butun gun isyankar ve asabi bir toddler ile ugrasmak icin cok guclu bir iradeye ihtiyaciniz var. ama unutmayin ki bu sadece gecirilmesi gereken bir donem, ve bu donemde cocuk, denemelerine verdiginiz tepkilerden cok sey ogrenir. bu donemi en iyi sekilde atlatmak icin yapabileceginiz sey onu tesvik etmelisiniz:

cocugunuzu ovun/odullendirin

cocuklar duse kalka ogrenir. yaptigi butun iyi seyler icin onu odullendirmeyi unutmayin. yaptigi seyi soze dokup ona iltifat edin: "ne tatlisin, sorun cikarmadan bezini degistirmeme izin verdin," "oyuncaklari yerden topladin aferim sana", "ayakkabini kendin giydin, harika!" "hic dokmeden yedin bravo!" gibi. sadece kafasini oksamak veya cesaretlendirici bir sekilde gulumsemek de olabilir. hosunuza giden bir davranisi dogal karsilayip uzerinde durmamazlik etmeyin. iltifat aldigi seyleri cocuk daha cok tekrarlar. boylece onu pozitif bir sekilde yonlendirebilirsiniz. cocuklar iltifatlari sever ve iltifatlar olgunlasmalarina yardimci olur.

cocugun tercihte bulunmasina/kendi kendine yapmasina izin verin

cocuklar en cok birseyleri kendileri yaptiklarinda ogrenir. kendilerine guvenleri artar. olabildigince cok birseyleri kendi kendilerini yapmalarini saglayin. paltosunun dugmelerini kendi kendine iliklemeyi denemesine izin verirseniz bunu daha cabuk ogrenir ve zaman kazanmis olursunuz (bizde cok olan birseydir palto giymem krizi, ama daha o noktaya gelemedik. pijamalarinin altini ve bazi rahat pantolonlari giyebiliyorlar simdilik ve bu onlari cok mutlu etti)

butun gun ufak tefek seyler arasinda secim yapmasina izin verin. (bizde bu lalenin yemekleriyle, yemesini saglamak icin iki cesit sey onererek baslamisti. simdi ister istemez sabah ne giyeceklerini onlar seciyor. sevdikleri tisortler ve pantolonlar var. her kalemden iki tane sunmaya calisiyorum.) boylece secenekler uzerine kafa yormayi ogrenirler. isteklerine, fikirlerine saygi duyuldugunu anlarlar.

cocugunuzun ogrenmesine izin verin

cocuklar en cok anne babalarindan ogrenir. butun gun ona birseyler anlatin. sekiller, renkler, arac gereclerin adlari... tabi davranislarinizla ona ornek olacaksiniz.

ve cocuklar herseyi denemek isterler. belirli bir duruma onun nasil katilabilecegini dusunun, gozunuz hep acik olsun. ona ne kadar genis bir alan taniyabileceginizi dusunup belirleyin. kesifleri veya oyunlari sirasinda ona mudahale etmeyin.

2009-04-11T13:08:00.002+02:00

bizim cocuklar gunesin nasil birsey oldugunu bilmiyorlar diye dusunup uzuluyordum, bugun farkettim ki gokyuzunu gri saniyorlar. bulut sadece gokyuzu maviyken olabiliyor.

bahar09

2009-03-28T23:07:00.001+01:00

Peuter in zicht II (devamla) - Destek

2009-03-28T13:00:00.003+01:00

Uzgun oldugunda cocugunuzu teskin ederseniz ilerde o da baskalarina oyle davranir.

Cocugunuza birazdan ne olacagina dair bilgi verirseniz o da nerede oldugunu bilip huzur duyar (bunun ne kadar cok catismayi onledigine bizzat taniklik ediyorum)

Isirmak yumruk ve tekme gibi hareketler hos gorulemez. Boyle zamanlarda cocugun goz seviyesine inip kesin bir tonla bunun yapilamayacagi soylenmeli. Onun hislerini soze dokerek rahatlamasini saglayabilirsiniz.

Cocugunuzu bekleyip gozleyip dinleyerek izlemelisiniz. Nelerden hoslandigini kendini nasil hissettigini boylece anlayip cocugunuzu daha iyi tanirsiniz. O sizin ona onem verdiginizi anlar ve karsiliginda sizin soylediklerinize onem verir. (cok zayifim bu izleme konusunda, sabredemiyorum. Sanki herseyin en iyisini ben biliyorum. Halbuki asagida anlatildigi gibi oyunlarina katilinca cok mutlu oluyorlar).

Konuyla ilgili bir de odev var. Odevleri cok faydali ve zihin acici buluyorum. Odev soyle:

Cocuk oyun oynarken birkac dakika onu izle. Sonra oyununa katilmayi dene ve 10 dk kadar onun yaptiklarini yaparak gercekten oyna.
Beraber oynamaya nasil tepki verdi?
Oynarken siz ne hissettiniz?

Bir odev daha:
Cocuk duygu belirttiginde olumlu tepki ver. Uc kez tam olarak ne yaptigini veya soyledigini yaz.
Cocuk ne tepki verdi?